Dag 22:

Zondag 17 augustus. De wekkers, we hebben er meerdere gezet, rammelen ons om zes uur het bed uit. Helaas, x92t zit er weer op. Rond kwart over zeven rijden we weg bij ons hotel en binnen een paar minuten zijn we bij Dollar om de auto in te leveren. Ook dat verloopt erg vlot. Een meneer met een handscanner x93blieptx94 een keer op de auto, noteert de kilometerstand, en we kunnen weg. De bus die ons naar het vliegveld brengt staat al klaar zodat we binnen het half uur vanuit het hotel op het vliegveld zijn. Dat ging boven verwachting snel.

Op het vliegveld is het een grote puinhoop! We worden door de bus tot bij de ingang van United Airlines gebracht en de chauffeur wijst ons de weg. Eenmaal binnen sluiten we aan in een lange rij wachtenden. Omdat we er toch niet gerust op zijn of we in de goede rij staan gaat Renske op onderzoek uit, niet veel wijzer komt ze terug. Op de infoborden wordt een nummer vermeldt die vervolgens in de vertrekhal nergens terug is te vinden. Mijn beurt om eens te gaan speuren. Een eindje verderop staat een vrouw als een politieagent het verkeer te regelen. Ze wordt door iedereen aangesproken want werkelijk niemand weet waar hij of zij heen moet. Het mens raakt vol in de stress en er kan nauwelijks nog een vriendelijk woord af. Op zich niet zo vreemd want er zijn reizigers die ondanks dat ze door haar naar een andere rij worden verwezen hardnekkig blijven volhouden dat ze hier willen blijven. Als mevrouw dan voor de zoveelste keer moet zeggen dat ze hier achttien jaar rondloopt en echt beter weet dan hen, en ze vervolgens met klem aanraadt om haar raad op te volgen anders missen ze het vliegtuig, druipen ze af.

Voor mij staat een Nederlandse vrouw die het ook niet weet en na de aanwijzing van de x93gaindegoederijstaanalsjejekofferskwijtwildamex94 er nog steeds niet uitkomt. Als ik eindelijk aan de beurt ben komen er direct weer ander stresskippen tussen die onmiddellijk worden afgepoeierd. Ook wij blijken verkeerd te staan. Niet in rij een maar in rij twee moeten we aansluiten wat uiteindelijk betekent dat we ons buiten kunnen opstellen want daar begint de juiste rij! Rij een is voor de binnenlandse vluchten. Het zou handig zijn als dat op een bordje had gestaan.

Als we uiteindelijk de koffers kwijt zijn gaan we richting de paspoortcontrole. Ook hier staat een lange rij. Daarnaast echter staat een veel kortere rij en aangezien er voor iedere rij een balie staat kiezen we uiteraard voor de korte optie. Alweer fout gedacht! Dit blijkt de rij voor de eerste klas te zijn. Ook dit staat weer nergens vermeldt. Vele mensen voor ons maar ook na ons maken dezelfde fout. Ze kunnen met een duidelijk bord zooooveel ongemak en irritaties voorkomen dat ze zelf ook wat relaxter zouden zijn en bovendien wat vriendelijker. In de drie weken dat we door Amerika hebben gereisd zijn we niet zoveel chagrijnen tegen gekomen als hier. Ook bij de paspoortcontrole zelf hebben we te maken met een secreet van een wijf. Nee, niet naast de balie maar voorrrrrrrrr de balie blijven staan Renske, en achterrr de lijn blijven Julian.

Nadat we de hele kermis aan ons voorbij hebben laten gaan winkelen we nog wat alvorens we het vliegtuig induiken. We vertrekken keurig op tijd. Gelukkig maar want op Chicago hebben we slechts vijf kwartier om over te stappen.

Met nog ruim een half uur te gaan komen we bij de gate aan voor het vliegtuig naar Amsterdam. We zien dat we twee en een half uur vertraging hebben, das een kleine tegenvaller. Netjes wordt ons medegedeeld dat er een ander vliegtuig moet komen want de radio werkt niet. Voor ons geen probleem, we luisteren toch niet naar de radio maar naar de MP3 speler. Geen reden dus om niet te vertrekken. Het mocht niet zo zijn.

Nadat we naar een andere gate zijn gestuurd kunnen we eindelijk aan boord. Het vertrek laat echter nogal lang op zich wachten. Wat blijkt, er moet nog een band worden verwisseld! Dat dat wat tijd kost kan ik me wel indenken. Probeer zelf maar eens een band van je fiets te plakken terwijl er nog iemand opzit. Bovendien heb je voor zox92n vliegtuigband een enorme teil water nodig om het gaatje te vinden. Uiteindelijk loopt de vertraging op tot drie uur en een kwartier. De vlucht gaat vervolgens voorspoedig.

Op maandagmorgen 18 augustus kwart voor twaalf landen we op Schiphol. Even langs de douane en dan de koffers ophalen. Bij de lopende band aangekomen zien we een enkele koffer rondgaan en even later wordt de band stil gelegd. Er komen verschillende douaniers aanlopen met grote schermen waarmee ze band 18 geheel isoleren van de rest van de hal. Ook plaatsen ze een scanner voor de koffers. Hier krijgen we het toch een beetje benauwd van, het lijkt wel een fuik.

Al snel hebben we onze twee koffers, twee tassen en de bjoetiekees en gaan richting uitgang. Men is nog bezig met alles is gereedheid te brengen als ik aan een douanier vraag waar we heen moeten. We worden naar de uitgang verwezen mits we natuurlijk niets hebben aan te geven. Gewoon naar de uitgang dus, wat wij bij ons hebben is pienutz.

Het zit er op, drie weken Amerika. Een super vakantie in een leuk land waar we alles hebben uitgehaald wat er in zat. Een fantastische ervaring rijker, die pakt niemand ons meer af.

In totaal hebben we:

-        4432km gereden

-        ruim 3 uur film

-        3555 fotox92s

Toch is er ook een negatieve kantx85x85x85. met een enorm klote gevoel zijn we terug in het betuttelde, over gecontroleerde en regenachtige Nederland!

                               Heimwee naar Amerika!!!

Dag 21:

Zaterdag 16 augustus. Na het ontbijt springen we in de auto en gaan op weg naar Universal Studios in Hollywood. Het is behoorlijk druk op de weg en soms lopen de afslagen in elkaar over waardoor we twee keer een afslag missen. Gelukkig worden we door Bram weer snel op de goede weg geholpen. Een keer belanden we in een naargeestig buurtje. Alle woningen die we hier zien hebben ramen met tralies.

Een half uur later dan gepland komen we aan bij Universal. We kiezen er voor om x93preferredx94 te parkeren, lekker luxe. We staan nagenoeg bij de ingang.

Via het Internet hebben we front of line passes besteld waarmee we via een speciale ingang bij iedere attractie voorrang krijgen en bij de shows gereserveerde plekken, we worden als VIP behandeld. Helemaal super!

Direct bij de eerste attractie, Terminator 3D, merken we het gemak van de pass. Via een zijingang lopen we de wachtrij voorbij. We krijgen een 3D film voorgeschoteld met gouverneur Schwarzenegger in de hoofdrol. Ook spelen er echte acteurs mee die al schietend over het podium draven. Met gebulder rijdt er een motor het podium op die even later door het filmdoek rijdt en weer opgaat in de film. Knap gemaakt!

We werken een aantal attracties in een mum van tijd af. Terwijl de wachttijd gemiddeld zox92n vijfenveertig minuten is, zijn wij binnen een paar minuten binnen. De Simpsons is een geheel nieuwe attractie en is in de plaats gekomen voor Back to the Future. Het concept is min of meer hetzelfde alleen is het wat meer 4D.

De tour langs de filmlocaties is ook erg leuk. Zo gaan we langs de set van King Kong waar een boot bij de waterval ligt. Op het doek lijkt het ware grootte, echter de boot is niet langer dan een meter. Puur bedrogsgezicht dus!

Ook gaan we langs een kunstmatig meertje waar een enorm blauw scherm achter staat, onder andere gebruikt in Bruce Almighty. Een stukje verderop komen we langs een set  van War of the World. Hier ligt een complete Boeing aan stukken.

De rit gaat door allerlei straatjes heen waar ze keboyfillums opnemen maar ook scxe8nes in bijvoorbeeld een Italiaanse of Franse stad. Onderweg vertelt onze gids veel wetenswaardigheden over opnametechnieken e.d. Zo wordt er bijvoorbeeld bij regenscxe8nes melk aan het water toegevoegd waardoor de regen beter opvalt op het filmdoek.

Films waar acteurs in Central Park in New York staan worden hier in elkaar gedraaid. In een tuintje van zox92n

20 vierkante meter

wordt de scxe8ne opgenomen waarna het in een shot van het echte Central Park wordt gemonteerd. Kortom alles wat we te zien krijgen is fake.

We tuffen nog wat langs beroemde autox92s uit Back to the Future, Magnum, Indiana Jones, enz. en krijgen te zien hoe ze in the Fast and the Furious een straatrace hebben opgenomen compleet met vuur en grote boemen.

Via de roltrappen gaan we eens beneden kijken, het park ligt op een heuvel en bestaat eigenlijk uit twee delen. De eerst in het oog springende attractie, au er kan dan nog beter een vliegje in vliegen, is the Mummy. Ook een nieuwe attractie. Het is een supersnelle achtbaan in het donker die zowel heen als terug gaat. Heeel gaaaf natuurlijk maar ik besluit om toch maar niet mee te gaan. Het nekkie nekt me, ben ik bang. Juul en Rens gaan wel en komen dol enthousiast terug. Hij gaat loeihard zonder overmatig schokken. Das goed nieuws! Toch maar even doen dan. Na een rustig stukje rijden door het decor van the Mummy worden we vanuit stilstand gelanceerd. Ik kon me gelijk weer herinneren wat ik die morgen had gegeten en in welke volgorde. Een super rit die snel en soepel verloopt, dusx85.. nog maar een keer. De wachttijd is drie kwartier maar wij doen hem twee keer in vijf minuten.

Aan de overkant ligt Jurassic Park. Met een bootje varen we de rivier af en worden zo links en rechts op een plons water getrakteerd. Daarna een megaplons waar de laatste krullen van je permanent worden weggespoeld.

Even een korte pauze om een ijsje weg te likken en dan naar Back Draft en een attractie waar ze uitleggen hoe ze bepaalde effecten maken. Nu je weet hoe je genept wordt ga je wel iets anders naar films kijken.

Als we weer buiten staan wil Julian nog een keer in Jurassic Park. Renske en ik zijn net een beetje opgedroogd en zien er vanaf. Renske gaat liever voor de vierde keer in the Mummy. Ik wil het niet te gek maken dus blijf ik met de camera in de aanslag wachten bij de waterval van Jurrassic Park om te zien hoe Julian naar beneden plonst. Met een grote grijns van oor tot oor zie ik hem verzopen langsdrijven.

De roltrappen brengen ons weer boven en we gaan op weg naar Water World. In een enorme bak water is een set nagebouwd waar we een spectaculaire show te zien krijgen. Voor aanvang staan er enkele acteurs een beetje verveeld langs de kant. Onschuldige voorbijgangers worden echter van achter bespoten met water. Vanaf de tribune is dit leuk om te zien. Als iedereen zit wordt het publiek dat in drie vakken nog wat opgezweept waarbij er regelmatig emmers water de tribune in verdwijnen. Sommige mensen die in de soak zone zitten hebben geen droge draad meer aan hun lichaam.

De show begint vrij rustig maar al snel verschijnen er jetskix92s die tijdens de actie weer wat liters water het publiek in slingeren. Veel knallen, boemen en plonsen volgen en de halve set vliegt in de fik. Helaas ontbreekt het vliegtuig die tien jaar geleden van achteruit het bassin in stortte. Waarschijnlijk is de chauffeur ontslagen wegens roekeloos vlieggedrag. Een show die Julian helemaal te gek vind.

Zo langzaamaan beginnen we trek te krijgen en na wat attracties gaan we aan het junkfood. Voor het eerst deze dag staan we in de rij, de front of line pass geldt niet voor het eten. Nadat we de caloriexebnbommen voor een deel naar binnen hebben gewerkt, de porties zijn ook hier veeel te groot, vervelen we ons zelf nog maar eens met wat attracties. Inmiddels hebben we alles gehad en sommige zelfs meerdere keren, maar we zijn nu eenmaal alle drie pretparkjunks.

Als laatste bezoeken we nog de muzikale show van de Blues Brothers om het daarna voor gezien te houden. Buiten de poort lopen we nog even rond bij de winkels en restaurantjes, wat is er toch enorm veel bijgebouwd de laatste tien jaar, en gaan dan op weg naar de auto.

                                   Wederom een te gekke dag!

Dag 20:

Vrijdag 15 augustus. San Diego laten we achter ons en we gaan op weg naar Los Angeles voor alweer de laatste drie dagen van onze vakantie. Het is ontzettend druk op de weg die op sommige stukken uit zes rijstroken plus een carpoolstrook bestaat. In plaats van de geplande twee uur zijn we drie uur onderweg naar Venice beach in Los Angeles.

Als we de auto hebben geparkeerd, praktisch op het strand, zijn we even zoekende waar we heen moeten. De auto hebben we aan het einde van het strand geparkeerd zo blijkt. We volgen de meute dan maar over het fiets en wandelpad. Een mooi stukje lopen. Er ligt een schitterend mooi en breed strand met hier en daar wat palmbomen en veldjes om te strandvolleyballen.

Als we op de boulevard aankomen zien we dat sporten hier erg belangrijk is. Er zijn verschillende tennisbanen, basketbalveldjes en zelfs een krachthonk waar we enkele kleerkasten hun spieren zien oppompen.

Het is prachtig om hier rond te kijken, alles kan, niets is te gek. Veel kleurrijke types die je of iets willen verkopen of iets vertellen. Zo staat er een man op een kistje te vertellen hoe verziekt de wereld is samen met een side kick. Niemand luistert maar hijzelf zit er vol van.

Even verderop proberen x93muzikantenx94 hun muziek aan de man te brengen. Hiphop, Reggae,  R & B, wat helemaal niets te maken heeft met Rythm & Blues, en meer van die lees een krant voor op een stevige beat troep. Ze proberen je een hoofdtelefoon in je handen te drukken om je zo te laten luisteren naar hun werk. Als Renske zegt dat ze van dead metal houdt zegt zox92n type x93das ook toevallig, daar hou ik ook vanx94.

Dat we in een grote stad lopen valt onder andere op door het aantal zwervers hier. Zonder gxeane loopt een in lompen geklede man van vuilnisbak naar vuilnisbak om iets eetbaars te zoeken. Hoe kom je zover?

Een alcoholist staat in een pak welke veel weg heeft van het pak van August uit de Film van Ome Willem, je weet wel, die van joepiedepoepie, Jingle Bells te zingen. Hij zingt een regeltje of drie en begint dan weer van voor af aan. In de aangepaste tekst vraagt hij om geld voor bier. (Jingle bells, Jingle bells, Jingle bells rockx85give me some money so I can get drunkx85)

Ook veteranen in een rolstoel zijn hier rijk, sorry verkeerde woordkeuze, vertegenwoordigd.

Als we trek en dorst hebben gekregen nestelen we ons op een terrasje. De bediening is echter niet al te vlot en de muziek is behoorlijk aanwezig. Op zich niet erg, ware het niet dat aan de andere kant van de boulevard op een metertje of tien een man zit te pingelen op een piano. Wat hij speelt is niet te ontcijferen maar hij krijgt het voor elkaar om alle toetsen van zijn klavier te beroeren binnen vijf seconden. Laten we het houden op jazz, vrije steil, moeilijkheidsgraad negen punt vijf. Bovendien viel de muziekdoos iets uit de toon.

We stappen dus op zonder wat te hebben genuttigd.

Een stukje verderop heeft een man een betaalde baan gevonden door een bordje omhoog te houden waarop te lezen staat dat de pizzapunten slechts $1,99 per stuk zijn. Je bent van de straat, uh op de straat zullen we maar zeggen.

Langs het strand staan wat camerax92s en lichtmasten waar we even naar toelopen. Er worden hier tv opnamen gemaakt voor een ons onbekende tv-show. Overal staan bordjes dat de mogelijkheid bestaat dat je op beeld komt. Blijf je staan dan ga je akkoord dat je misschien op tv komt. Dit alles natuurlijk om te voorkomen dat mensen hier een slaatje uit proberen te slaan, of een hot dog. Het is en blijft tenslotte Amerika.

We lopen terug richting de auto en komen nog veel kleurrijke figuren tegen die ik zo even niet meer uit de grijze massa naar voren kan halen. Julian wil even het strand op wat we vervolgens doen en langs de kustlijn lopen we op ons gemak terug naar de parkeerplaats.

De rit naar ons hotel, Westin, is kort en weldra kunnen we inchecken.

Bij de infobalie in het hotel vragen we naar een mall in de buurt.  De dichtstbijzijnde blijkt op twintig minuten rijden te liggen dus hoppen we de auto weer in.

Er moet een koffer komen want de twee die we bij ons hebben zijn verre van toereikend.

Uiteindelijk is dat gelukt dus kunnen we zaterdagavond alvast gaan pakken.

                                   Het einde van de vakantie komt nu wel eng dichtbij!

Dag 19:

Donderdag 14 augustus. Vroeg uit de veren want al is het maar een paar mijl rijden, we willen het maximale uit deze dag halen. Bepakt en bezakt gaan we richting ontbijt zodat we direct weg kunnen rijden. Daarna richting Sea World.

Rond half negen staan we voor het loket om kaartjes te kopen. Julian is al druk in de weer met zijn camera. Als de SeaWorldentreebewijzenverkoper het even niet door heeft schuift Julian zijn camera onder het glas door en flits de man in zijn gezicht. Hij schrikt maar ziet er toch ook de lol van in.

Om negen uur gaat het park open met het spelen van het volkslied, heel apart. Dat zie ik in Nederland niet snel gebeuren, het Wilhelmus voordat Avifauna open gaat. Het zal dan eerder een nummertje van Ria Valk worden.

De shows beginnen pas om elf uur dus hebben we twee uur de tijd om de boel wat te verkennen. We komen aan bij een nieuwe attractie Journey to Atlantis. Het is een combinatie van een achtbaan en een boomstamattractie. Het ziet er niet al te heftig, geen schroeven en zo, uit maar wel heel gaaf. Binnen een paar minuten zitten we in het apparaat en suizen we naar beneden voor een grote plons. Na een stukje varen duiken we een donkere lift in waarna we op een baan worden losgelaten en met een behoorlijke snelheid in het water belanden. Errug leuk en we komen er nagenoeg droog uit. Reden genoeg om het nog maar eens te doen. Wat we echter niet gezien hebben is dat voor de grote afdaling een grote schaal boven je hoofd hangt die zich continue vult met water. Eens in de zoveel tijd komt die bak water ook weer naar beneden. Dat gebeurt dus als wij er in de tweede rit onderdoor gaan! Soppend in onze schoenen en geen droge draad meer aan onze lichamen stappen we even later lachend uit. Het is hier lekker warm dus deze verfrissing kunnen we wel gebruiken.

Rond half elf lopen we richting Shamu Stadium om de show van elf uur mee te maken. We zoeken een veilig plekje buiten de Soak Zone. Voordat de show begint wordt er eerst nog even aandacht gevraagd voor de militairen die hun land dienen, ook dat is Amerika. De show is fantastisch. Ongelofelijk hoe ze de orkax92s zover hebben kunnen krijgen. De ergnatzone loopt tot een rijtje of zestien. Maar vandaag ook plaatselijk iets verder. Renske houdt het niet droog. Het Dolfinarium is hierbij vergeleken een veredelde visafslag, en dat is eigenlijk nog te veel eer.

Na Shamu lopen we richting de dolfijnen. Onderweg komen we groepen schooljeugd tegen die een soort vakantiekamp hebben. Het valt ons op dat het er gedisciplineerd aan toe gaat. Die van ons, ik zal zijn naam niet noemen, maakt meer lawaai dan zox92n groep van 20 tot 30 kinderen. Renske helpt weleens op school met activiteiten, maar dan draait ze met vijf items soms al door!

Ook de dolfijnenshow is prachtig evenals Pet Rules, de show met honden, katten, zwijntjes, eenden en meer beestenspul. Het moet ook gezegd worden (van mezelf) dat de medewerkers de show vol enthousiasme brengen. Ook voor aanvang van de shows wordt het publiek bezig gehouden.

De show met Seymour & Clyde, twee zeeleeuwen, is bijzonder lachwekkend. Julian zegt regelmatig dat dit de leukste dag uit zijn leven is, en ook de leukste vakantie van zijn leven. Je kunt het maar alvast gehad hebben nietwaar, zo op je negende?

Na al de laatdediereneenkunstjedoenvooreenvisjeshows is het tijd voor Cirque de

la Mer.

In

een stadion aan het water zien we acrobatische kunsten aan palen en trapeze. Ook wordt er nog wat gedold met jetskix92s en een grote bal op het water dat nog het meest doet denken aan een loopbal waar je een hamster in kan stoppen en waarmee het diertje door de kamer kan joggen. Het wordt haast vervelend maar ook dit was weer een te gekke show.

De wildwaterbaan is aan de beurt. Hier staan we voor het eerst deze dag in de wachtrij, wel een uur. Tijdens het wachten zien we niet een persoon droog langskomen en ook wij zullen  het niet droog houden. Op de ronde vlotten zitten we vastgesnoerd dus opstaan en een golf ontwijken is er niet bij. Deze baan gaat een paar tandjes harder dan de Piranha in de Efteling. Bovendien stopt de waterval niet als je er een meter vanaf bent. Nee je gaat er gewoon onderdoor. Tezamen met hoge golven en wat spuiten maakt het een waar waterballet. Waren we net geheel droog, nu staat het water tot de rand van de schoenen, of we een dompelbad hebben gehad. Ik had twee garnalen in mijn broek waarvan er een niet thuis hoorde!

Al soppend met een brede grijns lopen we door het park, eten wat, drinken wat, en bekijken zo links en rechts wat aquariums, of is het aquaria? Ik hou het op vissebakken, of is het vissenbakken? Nou ja, gebakken vis maar dan ongebakken, dus levend in een bakkie.

Van al het slenteren beginnen de voetjes al aardig tegen te sputteren. Helaas voor hen willen we tot het einde blijven. Om tien uur gaan we naar de Shamu Rocks Show. Wederom een orkashow Maar nu in het donker met rockmuziek en veel effecten. Dit is echt de knaller van de dag. Orkax92s die rondspringen op Kiss, Van Halen, Queen en meer van dat Arrows Classic Rock repertoirex85x85subliem! Julian scoort nog een lichtzwaard waarmee hij zich als een ware Stars Wars acteur vermaakt.

Aansluitend gaat er nog een aardig vader en zoon pakket aan vuurwerk de lucht in en is de dag ten einde.

Moegestreden verlaten we Sea World en gaan op zoek naar de auto. Geen van ons weet echter meer waar hij staat dus ga ik al drukkend op de knopjes van de afstandsbediening het parkeerterrein af totdat ik hem hoor roepen naar het baasje. Als hij me ziet knipoogt hij met zijn koplampen waarna wij instappen en richting het hotel rijdenx85x85x85

Dag 18:

Woensdag 13 augustus. Zonder enige haast staan we vandaag op en genieten van het ontbijt bij het zwembad. Het is al behoorlijk warm zo vroeg op de morgen. Ondanks het schaduwplekje dat we hebben uitgekozen bestaat er gevaar voor zweetafzetting bij de minste beweging.

Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in, ik had nog even snel een back-up van onze fotox92s gemaakt. In totaal staat de teller op zox92n 2700 stuks, de verwijderde fotox92s niet meegerekend! Als we terugkomen met een wit vierkant gedeelte om ons rechter oog dan mag duidelijk zijn waar dat door komt.

De auto staat praktisch onder het raam geparkeerd dus met een paar minuten zit de boel in de kofferbak en zijn we onderweg naar San Diego, tegen de grens van Mexico aan. Erg veel langer dan een uurtje of twee zal de rit niet duren.

Hoe meer we naar het westen rijden, richting Los Angeles, hoe drukker het wordt. Toch blijft het vrij simpel om hier te rijden. Gewoon op dezelfde baan blijven rijden en als je wilt passeer je links of rechts. Wat verkeer aangaat kunnen we nog wat leren in Nederland. Zo zie je bijvoorbeeld ruim van te voren hoe de weg heet die je kruist, hangen de verkeerslichten aan de overkant van de kruising. Hoef je dus niet op je dashboard te klimmen om te kijken of ie al op groen staat. Gaan de even wegnummers van west naar oost, de oneven van noord naar zuid. En zo kan ik nog we even doorgaanx85x85x85x85x85.. gewoon goed geregeld.

Zoals we verwacht hadden komen we vroeg in San Diego aan, te vroeg om in te checken. We rijden direct door naar de haven waar we de auto parkeren. Als we uitstappen merken we dat het hier een stuk koeler en bewolkt is, de meter geeft ongeveer

27 C

aan. Heerlijk weer voor het T-shirt met korte mouwen maarrrrrrrrrrrrrrrrrrr, ik ben met twee doorgezomerde types op reis die het fris vinden!!! Ik moet zelfs de fleecevesten uit de kofferbak toveren. Waarschijnlijk worden die volgende week in Nederland voor berenvellen ingeruild vrees ik.

We duiken een cafeetje binnen en gaan aan de koffie, ik omdat ik de cafexefne nodig heb, Renske om zich er lekker aan op te warmen.

Na ons bakkie troost is het tijd de boel eens te gaan verkennen. Aan de overkant halen we informatie op bij het visitor centre. Ook kopen we kaartjes voor een havenrondvaart. Voordat we aan boord kunnen moeten we anderhalf uur wachten dus lopen we wat over de boulevard. Een eindje verder op ligt de Midway aangemeerd, een vliegdekschip van de Amerikaanse marine welke nu als museum dienstdoet. Wat een enorme schuit is dat zeg. Onbegrijpelijk dat zox92n gevaarte blijft drijven. Helaas hebben we te weinig tijd om de boot te bezichtigen. Om drie uur begint onze rondvaart en de laatste mogelijkheid om de Midway nog te bezoeken is om vier uur. We zullen het moeten doen met de buitenkant wat ook indrukwekkend is.

(Renske: Voor mensen die hier ooit nog eens een kijkje gaan nemenx85let op dat je tijdens de wandeling op de kade kijkend naar het schip niet op betonnen palen klapt die gewoon midden op je pad verschijnenx85ik heb er patent op, maar jullie zijn gewaarschuwd!)

Even verderop liggen ook nog wat historische schepen en een onderwaterzeexebr. Erg leuk om zo eens te bekijken. Zo langzaamaan lopen we terug richting de boot voor de rondvaart. Daar aangekomen kiezen we voor een plaatsje op het bovendek. Het wolkendek begint zich wat te openen en de temperatuur loopt op. De ijsbreker kan vandaag in het dok blijven.

San Diego is een marinehaven dus komen we veel oorlogsbodems tegen. Ook ligt er een luchtmachtbasis waar vandaag veel bedrijvigheid is. Regelmatig zien we oefeningen van helicopters en straaljagers, we zitten eerste rang.

Halverwege varen we langs een ponton die in bezit genomen is door tientallen zeeleeuwen, pelikanen, zilverreigers, aalscholvers, en meer van dat naar vis stinkende spul. Wat een lucht! We zijn inmiddels omgekeerd, d.w.z. we liggen niet ondersteboven maar varen terug naar de kade. Na een uurtje dobberen meren we weer aan.

Het is inmiddels vijf uur en gaan richting auto om daarna ons hotel, the Handlery, op te zoeken. Het blijkt op nog geen tien minuten rijden te liggen.

De receptionist geeft ons een wat ruimere kamer met een kingsize bed en voor Julian laat hij een opklapbed aanrukken.

De kamer is prima, het bed mega groot. Dat wordt verdwalen vannacht. Zox92n veredeld tosti-ijzer voor Juul is ideaal. Mochten we hem even zat zijn, klappen we hem gewoon dicht en zetten hem in de hoek.

Rond etenstijd gaan we nog even naar het dichtbij gelegen winkelcentrum, eten wat, kijken wat rond en keren weer hotelwaarts.

                                          Morgen: Sea World

Dag 17:

Dinsdag 12 augustus. Om 9.15 uur rijden we weg bij ons hotel in Laughlin. De laatste lange rit naar Palm Springs, op ongeveer 5 xbd  uur rijden. Nadat we enkele dorpjes achter ons hebben gelaten draaien we de x93

95×94

op. Via de radio horen we een melding van een bijzonder en bizar ongeval op onze route, een vliegtuigje is op een auto is geklapt!

We hebben er geen last van en volgen de eentonige x93

95×94

over

150 km

. De weg is om langs een liniaal te houden. Het zijn nog geen tien flauwe bochten en een afslag die we tegenkomen, niets anders dan woestijn. Dit type weg zie  je regelmatig in Amerikaanse films langskomen, kaarsrecht met heuvels. Ongeveer halverwege komen we een huisje tegen. Onbegrijpelijk dat hier iemand woont. De grond is volgens ons onbruikbaar en het is hier snikheet. Water hebben we niet gezien.

Als je hier je buurvrouw wilt begluren heb je echt een telescoop nodig. Mocht de buurvrouw lelijk zijn kun je hem natuurlijk altijd nog inruilen voor een verrekijker.

Bij een tankstation stoppen we even alvorens we aan het tweede deel van de reis beginnen. Daar we nog niet echt ontbeten hebben vergrijpen we ons hier aan een heerlijk zakje overzoutte popcorn en een bakkie koffie.

Ook het vervolg van de rit, ditmaal over de x93

10×94

westwaarts gaat voornamelijk door woestijnlandschap en in een nagenoeg rechte lijn. Dit is gewoon kilometervreten.

Even half drie rijden we Palm Springs binnen. De plaatselijke temperatuurmeter die we passeren geeft

42 C

aan, brrrr das aan de frisse kant.

Al is het wat vroeg, we gaan proberen in te checken. Het Best Western Inn Hotel kennen we nog van de vorige trip. Het hotel blijkt van eigenaar te zijn verwisseld en dat is te zien. De kamer heeft een moderne inrichting gekregen.

Als we alle bagage van ons afgeschud hebben stappen we in de auto en gaan richting de Aerial Tramway op slechts tien minuten rijden. De Aerial Tramway is een kabelbaan met een roterende vloer. In tien minuten zitten we op ongeveer 2600m. Op deze hoogte is de temperatuur een stuk aangenamer. We nemen wat te drinken en op het buitenterras genieten we van het uitzicht. Het is goed te zien dat Palm Springs midden in de woestijn is neergepoot. Ook de enorme velden met windmolens springen in het oog. Ik heb op deze hoogte wel wat last van mx92n darmen. Stukje wetenschap: Beneden in het dal is de buiten-en binnendruk natuurlijk gelijk maar kom je dan op 2600m hoogte dan is de binnendruk hoger dan de buitendruk dusx85x85. dat moet eruit. Een soort communicerende vaten, of gaten, maar dan anders. Dit alles overigens zeer tot ongenoegen van Renske.

Als we de rest van het terrein verkennen zien we aan de bergkant een afdaling. Samen met Julian ga ik naar beneden, Renske blijft boven. Zij is wat draaierig van de lucht of de ijle lucht, daar zijn we niet achter gekomen.

Het loopje naar beneden gaat vanzelfsprekend makkelijk. We stoppen regelmatig en schieten wat fotox92s. Julian heeft de zelfontspanner van zijn camera ontdekt dus elke omgevallen boom wil hij als statief voor zijn toestel gebruiken. Gelukkig hebben we geen bijl bij ons. Hij is er gek genoeg voor om wat woudreuzen te vellen voor een mooi plaatje.

De klim naar boven is iets andere koek. Ik tippel op mijn gemak naar boven maar de meegelopen berg(s)geit doet het rennend. Ongelofelijk dat er zoveel energie uit een halve boterham met wat fruitsap komt! Als ik uiteindelijk boven kom krijg ik x93Goh pap, daar deed je lang overx94 te horen.

Het gehele bergstation hebben we zox92n beetje gezien en stappen weer in de gondel voor de rit naar beneden. Ook dit gaat uiteraard met een draaiende vloer. Heel apart, al draaiend met een behoorlijke snelheid aan een touwtje naar beneden. Vooral als we over de steunpunten van de baan heengaan met de gondel slaakt iedereen een kreet. Je hebt het gevoel of je even in een vrije val zit.

Als we beneden zijn spreekt Julian zijn voorkeur voor het avondeten uit. Nee hxe8, ik moet er aan geloven, het wordt voor de tweede keer deze vakantie Mx85x85x85x85x85.. nee ik ga het niet opschrijven ook. Laat de grijze massa zelf maar even werken, we maken er  een quizje van.

Tippie:  Bij dit restaurant smaken de speeltjes beter dan het eten.

Na het vullen der magen keren we terug naar het hotel en besluiten de dag met een duik in het zwembad. Verfrissend is het echter niet. Dit onverwarmde water is zoals we al bij meerdere hotels hebben gemerkt pislauw. Eigenlijk zouden ze elke zwemmer moeten verplichten een bak ijsklontjes mee te brengen.

Toch is het genieten. Lekkere rieten ligstoelen, palmbomen, heldere sterrenhemel, de maan die door de bomen schijnt, perfecte temperatuurx85x85x85x85x85x85..gewoon helemaal TOP!!!

                                                    Oet morn

Dag 16:

Maandag 11 augustus. De dag start rustig. Doordat we nu weer wat westelijker zitten hebben we een uurtje extra. Het verschil met Nederland is weer 9 uur. Rond half negen staan we op en na het ochtendritueel begeven we ons richting het ontbijt. Voor het eerst deze vakantie geen buffet maar gewoon bestellen via de menukaart. Het continental breakfast spreekt ons het meest aan. Al met al stelt het niet zo veel voor dus bestellen we er nog een en ander bij.

Vandaag staat Laughlin op het programma op ongeveer drie uur rijden.  Een van de kortere ritten deze vakantie. Bovendien kunnen we er in een rechte lijn heen rijden met een geoorloofde snelheid van 75 mijl/uur (124km/uur).

Vlakbij deze snelweg ligt ook een deel van de historische Route 66. Het is wat om en de maximum snelheid is een stuk lager maar dit moeten we gedaan hebben. Natuurlijk wordt het beroemde bordje met de wegaanduiding als eerste op de gevoelige plaat vastgelegd.

Eigenlijk is het een gewone plak asfalt waar je overheen rijdt maar het is toch een apart gevoel. We zingen uiteraard x93Get your kicks on Route

66×94

vanzelfsprekend in de mooiste uitvoering: die van de Stones!

Het gedeelte wat wij rijden is

17 mijl

lang en als we op een driesprong afgaan wil de TomTom ons naar rechts sturen. Aan de linkerkant zie ik iets verder op een dorpje, en omdat we even willen en moeten stoppen slaan we eigenwijs rechts af. Het plaatsje waar we binnen rijden heet Seligman en ademt de jarig x9150 uit.

In een typisch jaren 50 cafeetje, met van die leren banken, genieten we van een soepkom koffie. Op een gegeven moment komt de bediende nog even x93refillenx94 maar dat weet ik te voorkomen. Voor je het weet heb je een liter koffie naar binnen gespoeld.

Omdat de rit van vandaag kort is besluiten we het stadje te gaan bekijken. Leuke winkeltjes en oude autox92s, alles in stijl. Ook staan er nog enkele oude gebouwtjes zoals bijvoorbeeld een garage met tankinstallatie uit vroeger tijden.  Het valt ons op dat het motorgehalte behoorlijk hoog is. Het is natuurlijk ook schitterend om van kust naar kust te rijden over deze weg. Overigens is niet de gehele weg van oost naar west oud.  Sommige stukken gaan over in de x93normale wegx94 welke goed onderhouden wordt en dagelijks gebruikt.

Als we alles zox92n beetje gezien hebben vervolgen we onze weg en na een paar mijl verlaten we Route 66 en gaan verder op de nabij gelegen snelweg.

Even voor driexebn bereiken we Laughlin en ons hotel Aquarius. Laughlin ligt aan de Colorado rivier en is een soort Las Vegas in het klein. Het hotel is een flinke jongen met twee grote woontorens waar we een kamer op de tiende verdieping krijgen. Het uitzicht is mooi, deels op het zwembad, deels op de rivier.

Na ons wat opgefrist te hebben gaan we het hotel en de omgeving wat verkennen. Op de begane grond bevindt zich een groot casino en allerlei winkeltjes. Zeker driekwart van de gokkasten (er staan er heeeeel veeel) is bezet.  Op de gokvloer is het drukker dan in Vegas.

Om problemen te voorkomen willen we hier niet te lang blijven plakken want we hebben Julian bij ons. We lopen even naar de overkant waar een mall is.

De eerste stappen buiten zijn even wennen. De temperatuur ligt hier gevoelsmatig op het niveau van Death Valley. De straat is dusdanig heet dat je het door je schoenzolen heen voelt. In de mall is het zoals gebruikelijk heerlijk koel. Men kijkt hier niet op een aircootje meer of minder. Het zijn voornamelijk kledingwinkels die we tegenkomen. De eerste lukt nog met lege handen, de tweede gaat net goed, de derde wordt wat lastig, de vierdex85x85 de druk is enorm en we gaan overstag. Sorry, maar toch maar weer wat aangeschaft. (Even ter verduidelijkingx85Ries koopt alle kleren hoor, ik voel me net een vent die buiten bij de Zeeman op zijn vrouw staat te wachtenx85Renske)

Bij terugkeer op de hotelkamer bewonderen we onze nieuwe aanwinsten waarna we richting het buffet vertrekken. Het buffet is echt super!!! Zelfs Julian die normaal eet voor een zieke kip loopt meerdere malen heen en weer om eten te halen. Ook de drank is prima verzorgd.

De weg terug naar de hotelkamer leggen we rollend af, de lift heeft zelfs moeite om op gang te komen!

Als Julian en Renske gaan zwemmen blijf ik achter op de kamer om de berichten van de afgelopen dagen te plaatsen op de weblog. Ik vind het zox92n nutteloze bezigheid dat zwemmen. Je springt in het water en moet dan blijven bewegen anders verdrink je.

                                              Blijf op de kant, dan loop je ook dat risico niet!

Vooraf:

Eindelijk hebben we na een paar dagen weer internet. In Bryce en in Page was dit niet mogelijk. Zelfs mobiel bellen ging niet. In Page lag het hele netwerk plat, dat was dus gewoon pech. Hier in Laughlin ( het stukkie mot ik nog effies schrijven) hebben ze het beter voor elkaar. Tijd dus om "bij te praten" en drie dagen tegelijk te plaatsen.

We vinden het erg leuk om jullie reacties te lezen. Als we terug in Nederland zijn kunnen we volstaan met een uitdraaitje van de weblog.

Groet’n!!!

Dag 15:

Zondag 10 augustus. We starten de dag rustig, even uitslapen na de beroerde vorige nacht in Bryce.  Op ons gemak genieten we van een meer dan prima ontbijt in het hotel om daarna de boel te pakken en uit te checken.

Na de tweede bocht (

100 meter

van het hotel) geeft de TomTom aan na

208 km

links aanhouden, zowaar een record deze vakantie. Het landschap is mooi maar vrij eentonig, de weg vooral lang en recht. We passeren x93dorpjesx94 die soms uit niet meer dan vier veredelde barakken bestaan.  Wat zoekt een mens hier? Er is niets en er groeit niets.

Langs de weg zien we verschillende Navajo marktjes. Nou ja markt, een aantal kraampjes naast elkaar waar de indianen hun zelfgemaakte (?) spulletjes aan de man proberen te brengen. De kraampjes lijken nog het meest op houten bushokjes.

Bij het plaatsje Camaron stoppen we bij een tankstation met hotel en handelspost. Even tanken en wat eten inslaan. Daarna gaan we tegen de zin van Bram rechtsaf richting de Grand Canyon met als gevolg dat hij ons om de paar kilometer wil laten omdraaien. Ik denk dat hij net als ik hoogtevrees heeft.

Bij het eerste uitzichtpunt  in de Grand Canyon maken we een stop, gaan aan de x93picknickx94 en genieten van het uitzicht. Dit is echt fantastisch en enooooooorm groot! De temperatuur is net boven de dertig graden wat het samen met een windje erg aangenaam maakt.

Op ons gemak werken we nog een aantal mooie punten af waarna we de Grand Canyon verlaten en op weg gaan naar Williams, onze eindbestemming voor vandaag.

Onderweg als ik het even heb gehad zet ik de auto neer op een parkeerplaats van en camping. Zonder dat ik er erg in had stop ik op dezelfde plaats als tien jaar geleden. Hier ligt een Flintstones camping. We besluiten aan de overkant bij een tankstation een bakkie koffie te scoren.

Ook bij dit tankstation kun je voor veel andere artikelen terecht. Als ik bij een kledingrek sta komt een Amerikaan naar mij toe en vraagt of het T-shirt dat hij in zijn handen heeft een x93largex94 is. Ik kijk hem vreemd aan, waarom vraagt hij dat aan mij? De man heeft zijn bril niet bij zich zo blijkt. Ik vertel hem dat er een L op het label staat. Oh, dan is het large, zegt hij. Nee, dat is klein. Het is de L van Little, zeg ik hem. Hij antwoord: Maar S is toch van Small? Nee, die is van Super Size dus groot. Hij kijkt me vreemd aan, lacht even, draait zich om en loopt weg x85x85x85.

We gaan op koffiejacht en vinden een automaat met het kostbare goedje achterin de winkel. De cappuccino slaan we maar over de rest van deze vakantie maar een gewoon bakkie gaat er wel in. Aha, dat treft, hier hebben ze Douwe Egberts! Vol goede moed tappen we de bekertjes vol. Een bekertje hier is zox92n vier kopjes koffie in Nederland en daarbij komt ook nog dat je hier een keer betaald en zo vaak als je wilt mag hervullen. Aan een sloot koffie hebben wij voldoende.

Als we afrekenen raken we aan de praat met de man achter de kassa. Zoals zoveel Amerikanen wil hij weten waar we vandaan komen. Nederland? De naam heeft hij wel eens gehoord en samen met zijn vrouw had hij de wereldkaart bestudeerd maar niet gevonden. Rens trekt een wereldkaart uit een schap en wijst hem ons kikkerlandje. Tevens wijst ze hem er op dat de koffie uit Nederland komt.

Als ik hem vertel dat wij in anderhalf uur van west naar oost, en in drie uur van noord naar zuid rijden, en dat we een half uur rijden naar het strand vaak al te lang vinden schiet hij in de lach. Hij moet voor zijn boodschappen altijd minstens vijftig mijl (tachtig kilometer) rijden.

x92t Is maar wat je gewend ben.

Na de opkikker zetten we koers naar ons hotel in Williams, het x93Quality Inn Mountain Ranch Resortx94 ( wat een joekel van een naambord is dat). Het eerste dat opvalt als we er aankomen is dat het echt de kenmerken van een ranch heeft. Links en rechts staan er karren en er is een paardenmanege, of is het een manege met paarden, of gewoon manege. In elk geval er staan knollen achter een hekkie, genoeg om een vrachtwagen vol worsten van te draaien. Een aparte atmosfeer zullen we maar zeggen, vooral de lucht.

Nadat we ons gesetteld hebben, of heet dat hier gezadeld? gaan we voor een verfrissende duik in het zwembad, even lekker rielexen. Renskex92s oog valt op de x93Pool rulesx94. Een aantal bijzonderheden: eerst douchen voordat je gaat zwemmen. – Dat kan daar dus niet! Als je diarree hebt mag je niet zwemmen. – De volgende bezoeker zou misschien kunnen denken: hoi hoi een modderbad! Incontinente mensen dienen passende maatregelen te nemen. En meer van die vermakelijke regeltjesx85.

Na het zwemmen keren we even  terug naar de kamer voor een verfrissende douche waarna we het restaurant opzoeken. Juul gaat voor het kindermenu, Rens neemt een kipgerecht en ik laat me een heerlijke steak aanpraten. Voor het eerst deze vakantie ging alles op. De borden konden bij wijze van spreken zo terug in de kast, helemaal schoongelikt.

                        Een fantastische maaltijd na een mooie dag!

Dag 14:

Zaterdag 9 augustus. De nacht is gelukkig voorbij. Wat hebben we  toch enorm kat met een u geslapen. De bedden waren rampzalig! Ze kraakten als een oude viskotter. Let wel, zeker niet de lucht onder de dekens, en de matrassen lagen voor geen 3 1/3 voet (= meter).

Ons ontbijt halen we dit maal in de supermarkt bij Rubyx92s en peuzelen het op in het zonnetje bij het oude x93wild west straatje.x94 Het is wel lekker al die buffetten maar we beginnen toch ook naar een normale Hollandse boterham te snakken. Onze magen hebben zo af en toe heimwee, de rest zeker nog niet! Voordat we wegrijden nemen we nog even de tijd om de winkeltjes te bekijken.

We rijden aan op Page. Volgens Bram 4 uur rijden wat er uiteindelijk maar 2 xbd zijn. Dit gebeurt wel eens vaker valt ons op. Natuurlijk wel de juiste snelheid gereden.

Een deel van de route tot de afslag naar Zion moeten we terugrijden. Bij dezelfde afslag stoppen we even bij een tankstation/ restaurant. Buiten hangen potjes met nectar waar kolibries dol op zijn. Prachtige beestjes die gezien hun grootte moeilijk te raken moeten zijn met een dubbelloops jachtgeweer. Zeker dubbele punten waard.

Nog even op en neer door de bergen slingeren alvorens we de weg naar Page te pakken hebben. Na

119 km

links met wat flauwe bochten die op twee handen te tellen zijn. Mooie vergezichten maar eigenlijk een vrij eentonig stuk waar geen mogelijkheden zijn om te stoppen. Toch moet het een keer gebeuren want Julian moet boodschappen doen. Uiteindelijk zien we en smal pad welke we inslaan. Julian opgeluchtx85.. een volgend eekhoorntje ongelukkig!

Page rijden we binnen via de brug die naast de Glenn Canyon Dam is gebouwd. Even maken we een stop om de dam van dichtbij te bekijken. In grote lijnen komt hij overeen met de Hoover Dam alleen kan je hier niet overheen rijden. Ook deze dam ligt in de Colorado rivier.

Het is nu slechts een paar honderd meter naar het hotel, het Marriott Courtyard Inn, waar we tien jaar geleden ook hebben overnacht. We zijn aan de vroege kant, het is net over twaalven. Voor inchecken is het te vroeg, de kamer is nog niet vrijgegeven. Via de giftshop boeken we een excursie naar de Antilope Canyon en worden binnen een kwartier al opgehaald.

Het verzamelen vindt plaats bij een benzinepomp/winkel. Vandaar uit worden groepen gemaakt die vervolgens met een gids naar de canyon worden gebracht. In dit geval twee vrachtwagens en een terreinwagen waar wij meegaan. Onze groep bestaat uit slechts zeven personen.

Voorheen mocht je zelf door de canyon lopen maar een paar jaar geleden zijn er veertien toeristen omgekomen. Het is er hoog en smal en eens per jaar loopt hij binnen enkele tellen vol met water, levensgevaarlijk dus!

In de canyon is het prachtig, veel patronen, kleuren en schaduwen. Eigenlijk zijn we net te laat. De beste tijd om dit te bezoeken is tussen 10.30 en 12.30 uur. Omdat het behoorlijk smal is, is de lichtinval al een stuk minder. Toch is het een hele mooie ervaring. Onze gids weet er veel over te vertellen en wijst de beste plekken om fotox92s te nemen (dat dat inderdaad een hele kunst is blijkt x92s avonds als ik de fotox92s op de pc bekijk, bijna de helft kan zo de prullenbak in). Ons groepje bestaat alleen uit buitenlanders, de meeste spreken nauwelijks Engels. Een man is ook nog eens slechthorend en is continue bezig zijn hoortoestel (geen Widex) op de juiste zender te krijgen. Hij verstaat werkelijk niets en moet alles drie keer vragen.

De gids vertelt ons veel over de gebruiken bij de Navajo indianen. Zo moet zijn zusje op het moment dat zij vrouw wordt 48 uur wakker blijven, x92s ochtends naar de zon toe rennen, een grote cake of taart maken, en nog wat rituele uitvoeren.

De indianen staan ook bekend om hun loopvermogen. Als ze rennen doen ze dat met water in hun mond. Zo kunnen ze via de neus de ademhaling beter controleren. Je moet er maar opkomen. Het volk is erg traditiegetrouw en leven voor ons honderd jaar terug, alhoewel ze wel weten hoe ze geld moeten verdienen. Het is hier significant duurder terwijl het gebodene niet die intrinsieke kwaliteit heeft dan tot nu toe elders in deze vakantie. Zooooo, dat most er effies uit!

Bij de indianen draait de wereld om de vrouw. Alleen zij kan alles doen, een man kan dat niet!  Als ik dan vervolgens tegen Rens zeg dat zij het wel heel erg getroffen heeft neem ze me niet serieusx85x85 vreemd. (Mijn middelvinger begon ineens te trillenx85.Renske)

Tegen 15.00 uur zijn we terug in het hotel. Helaas de kamer laat nog 30 xe0 40 minuten op zich wachten. Renske en ik wachten in de lobby en Julian springt het zwembad in.

Net op het moment dat we willen opstaan wordt er een buslading Italianen gedropt. Oeps, dat wordt een poosje wachten. Als we eindelijk aan de beurt zijn kijkt de receptionist zorgelijk. x93Vertel maar wat er mis isx94 zegt Rens. Er blijkt niets mis te zijn maar het hotel zit weer vol. Helaas worden we voor de derde keer deze vakantie gexfcpgrade! Wederom een mooie kamer op de bovenste verdieping met uitzicht naar o.a. de dam.

Er is inmiddels een behoorlijke regenbui losgebarsten en ik zie een vrouw van de organisatie van de Antilope Canyon druk telefonerenx85x85 alle excursies worden per direct afgelast. We hebben net geluk gehad!

Als we zijn gexefnstalleerd eten we een hapje in Page waarna we direct doorrijden naar de x93Horse Shoe Bendx94, op 10 minuten rijden, waar de Colorado rivier een bocht maakt als een hoefijzer. Julian heeft er zin in en denkt dat hij live muziek krijgt voorgeschoteld (Welke band speelt er dan?)

Vanaf de weg is het een kwartiertje lopen naar het uitzichtpunt. Gelukkig is de ergste warmte voorbij. Doe je dit op het heetst van de dag, verlies je wel een paar liter vocht want er zit een behoorlijk hoogteverschil in.

Het uitzicht is prachtig maar omdat er nergens hekken staan ook wel wat link. Ik vraag me af hoeveel mensen per jaar bij dit soort punten naar beneden vallen. Ook hier zijn er mensen die het uiterste puntje opzoeken voor de ultieme foto.

Onze meegereisde stuiterbal houden we natuurlijk goed in het oog. Na de nodige plaatjes geschoten te hebben keren we weer terug naar het hotel

Dag 13:

Vrijdag 8 augustus. Deze morgen geen uitgebreide buffetten maar een komplementaal braakfeestje wat niet veel meer is dan wat donuts in verschillende smaken, koffie en/of een sjuutje en een bakje yoghurt.

Volgens Bram (van de TomTom) duurt de reis naar Bryce Canyon ongeveer drie uur. We kiezen echter voor een route welke een half uurtje langer duurt maar wel via Zion National Park gaat. Dit park vonden we tien jaar geleden de minst leuke/ mooie van alle parken die we hadden aangedaan. Omdat het slechts een half uurtje langer is pikken we hem toch even mee.

Op de mooie punten stoppen we uiteraard even maar ons hoofddoel van vandaag blijft Bryce. In tegenstelling tot tien jaar geleden is er nu een gedeelte van het Zion National park afgesloten voor autox92s. Wil je dat deel bezoeken zit er niets anders op dan de bus te pakken. Dit kost ons te veel tijd dus laten we het schieten. Onderweg zijn voldoende uitzichtpunten en bij een hebben we zelfs een pad naar de rivier. Een van de weinige die we zien deze vakantie. Door de aanhoudende droogte zijn de meeste riviertjes en beekjes geheel drooggevallen. Deze stroomt nog behoorlijk en het is leuk daar even rond te banjeren.

Zo links en rechts stoppen we wat in het park met als laatste punt Checkerboard Mesa. Hier heeft het water en de wind groeven achter gelaten in het gesteente. Met een beetje fantasie kun je er een schaakbord in zien.

Voordat we bij Bryce aankomen moeten we eerst langs Red Canyon. Ook hier stoppen we geregeld. Het is niet groot maar zeker de moeite waard. Prachtige rode rotsen en mooie uitzichten. Hier zien we voor het eerst deze vakantie wat donkere wolken en in de verte onweert het zelfs. Niet veel later valt de eerste pittige bui. De temperatuur zakt direct naar zox92n

16 C

. We vinden het heerlijk al is de overgang wel wat groot.

Vlak bij de ingang van Bryce Canyon bevindt zich ons hotel Bryce View Lodge. Voordat we daarheen gaan om in te checken gaan we aan de overkant bij Rubyx92s Inn wat eten en de boel verkennen. Het is een groot terrein wat door een familie al ruim negentig jaar wordt gerund.

Ene meneer Reuben startte hier rond 1910 een ranch en ontdekte Bryce Canyon. Hij vond dit zo mooi dat hij het zijn familie wilde laten zien. Van het een kwam het ander en steeds meer mensen logeerden bij hem. Uiteindelijk staan er nu de Rubyx92s Inn, de Bryce View Lodge, een camping, restaurant, winkel, enz. Ook kun je er helikoptervluchten, paardrijden, quadrijden, en in de zomer elke avond rodeo. Ook zijn ze er nog een complex aan het bijbouwen.

x93He has good gefarmertx94 kan je wel zeggen.

Na het inchecken brengen we onze bagage naar de kamer. Dit is tot nu toe toch wel een van de mindere kamers. Het is allemaal behoorlijk gedateerd en klein. x92t Is maar voor een nacht dus we doen het er maar mee.

Het weer ziet er wat dreigend uit maar we willen er toch op uit om wat van het park te zien. Na wat rond gekeken te hebben besluiten we om de Navajo Loop te lopen. De totale afstand is slechts

1,3 mijl

, wat neer komt op een goede

2 km

. Het is echter een tocht met een behoorlijke afdaling tot in het dal en natuurlijk ook nog een keer omhoog. Dit blijft toch het leukste om te doen, de omgeving is prachtig. Bovendien steken de rode rotsen mooi af bij dan weer een blauwe en dan weer een bijna zwarte lucht. Het is wel oppassen want er staat geen hekken om je op te vangen. Als je naar beneden valt vertel je het hoogst waarschijnlijk niet meer na. We hebben het Julian talloze malen verteld maar op de een of andere manier komen  we niet bij hem binnen. Als een berggeit gaat hij af. Ondertussen volop kletsen terwijl wij al aardig beginnen te puffen. Helemaal beneden komen we een roedel Italianen tegen die we vragen of ze weten waar de lift naar boven is. Het duurt even voor het muntje valt maar zij denken dat het om de hoek is. Dus maar weer gaan zonder banaan ( we hadden alleen water bij ons). 

Ook hier zien we een drooggevallen beek en de sporen die de bosbranden hebben  achter gelaten. Het rondje lopen we in vijf kwartier.

Bijna boven zien we een aardig tafereeltje. Een Japanner wil zijn schoonmoeder op de foto hebben en dirigeert haar achterwaarts naar het uiterste randje en laat haar ook nog hurken. Alles voor de ultieme foto (of hij heeft een bitch van een schoonmoeder en ziet hier zijn kans schoon?). Meerdere omstanders slaan dit vol afgrijzen gade. Gebarentaal voor x93ze zijn hartstikke gekx94 zijn internationaal wel zox92n beetje hetzelfde.

We lopen nog even door naar een hoog gelegen punt om nog wat plaatjes te schieten. Wat is het toch ongelofelijk mooi hier en wat is Nederland toch plat als een pannenkoek realiseren we ons. Maar ja die zijn wel erg lekkerx85. met appelx85met banaan x85.of ananasx85. met stroopx85.. en dan een heel pakx85..enx85x85 ik schrik opx85. oeps, even een wegtrekkertje.

Het slechte weer komt nu toch erg dicht bij dus besluiten we de auto op te zoeken en het voor gezien te houden. De eerste bui van onze vakantie en dan precies in Bryce. Jammer, maar het is niet anders. Morgen een nieuwe dagx85x85..